Burmistrz Suchej Dziury

 Burmistrz Suchej Dziury

W miasteczku zwanym Sucha Dziura

burmistrz miał wąsiska jak u szczura.

Codziennie prężył się na rynku,

krzycząc: Porządek! Koniec spoczynku!

Kazał malować trawę w pasy,

by bardziej modne były czasy.

Gołębiom wlepiał mandaty,

bo brudzą pomnik demokraty.

Straż miejska łapała koty,

bo robiły rzekomo niecne psoty.

A urząd wydał trzy ustawy:

Zakaz siorbania głośno kawy!

Lud szemrał cicho przy piekarni:

Nie możemy być aż tak bezradni…

A burmistrz, dumny niczym paw,

domagał się wciąż nowych praw.

Aż w pewną środę o poranku,

wpadł pan kontroler jak do banku.

Przejrzał dokument, spojrzał w twarz

i spytał krótko: Pan tu… aż?

Oczywiście! Rządzę od lat sześciu!

Mam order, fotel i pięć teściów!

Kontroler westchnął, wyjął teczkę:

Tu jest pomyłka, tu macie rzeczkę.

Bo według map i wszystkich planów

ta wieś od roku jest zalaną,

a dno jeziora strefą ciszy.

Pan mówi do karasi i myszy.

Burmistrz zbladł, spojrzał na swe włości,

a tam nie było już ludzkości.

Na rynku, pod fontanną starą,

siedziały kaczki ze swą gitarą.

I jedna rzekła z wielką gracją:

Wybrałyśmy pana kaczą racją.

Bo między nami, drogi panie,

u ludzi trudniej o takie gadanie.

Burmistrz zbladł, lecz zaraz potem

huknął gniewnie: To sabotaż z błotem!

Fake news! Manipulacja złego ducha!

Sucha Dziura zawsze była sucha!

Te mapy kłamią! Woda jest lewa!

A kontroler pewnie z obcego drzewa!

Tu naród ze mną! Mandat mój święty!

– krzyczał, brodząc po pas w odmęty.

I tylko kaczki przy starej tamie

kwakały cicho na wodnej bramie:

Nieważne, czy tonie wieś, czy kraj,

byle w przemówieniu zgadzał się slajd.

W końcu burmistrz zebrał myśli

I nową strategię szybko wymyślił.

Poprawił krawat, chrząknął śmiało

i rzekł: To wszystko tak być miało!

To nie powódź, a program rozwoju!

Nowa strategia miasta w pokoju.

Turystyka! Łódki! Natura!

Tak się dziś rządzi, Sucha Dziura!

Bo kiedy inni budują mury,

my rozwijamy sektor natury.

Miasto pod wodą – trend europejski!

Ekologiczny i bardzo miejski!

Tu będzie molo, tam konferencje,

a w trzcinach strefy i licencje.

Już mamy hasło, logo i granty,

i w prasie lokalnej trzy warianty.

I zarządził bez chwili zwłoki

spis ryb i podatek od zatoki.

Karasie szepnęły: Od nas wara!

i popłynęły w stronę moczara.

Kontroler spojrzał spod rzęs

i spytał, czy w tym jest sens.

Od roku nikt się tu nie skarży,

każdy na dnie o sukcesie marzy.

Wiatr tylko świstał, noc już zapada,

słychać, jak dalej burmistrz gada

do karpi, trzcin i starej boi,

co już od dawna niczego się nie boi.

A kaczka spod zalanego biurka,

Rzekła, strzepując wodę z piórka:

U ludzi to piękna jest tradycja,

gdy sensu brakuje, rządzi ambicja.

Z notatnika koleżanki N 

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone