Sztuka rozmowy

 Sztuka rozmowy

Walka polityczna na szmaceniu ludzi

u normalnych odbiorców obrzydzenie budzi.

Polityków, co nie potrafią merytorycznie dyskutować,

powinniśmy z życia publicznego szybko wygumkować.

Obrzucanie przeciwnika złośliwościami i błotem

jest jak walenie w mrówkę udarowym młotem.

Świadczy o bezsilności i małości człowieka,

a na takie teatrzyki elektorat nie czeka.

Chamstwo, kłamstwa i medialne wrzaski

otrzymują jedynie od podobnych wam oklaski.

Politycy to ponoć intelektualna elita,

a chamskie zachowanie to żaden kapitał.

Trzeba w tym wszystkim umieć zachować twarz,

pamiętaj o tym i moją przestrogę zważ,

bo polityczna siła nie w krzyku się mierzy,

lecz w tym, kto potrafi rozmawiać, jak należy.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Anatomia tyranii

 Anatomia tyranii

Władza, władza! – brzmi z ambony,

z ekranu i z każdej strony.

Im głośniejszy święty zachwyt,

tym mniej miejsca jest na fakty.

Najpierw strachem, potem gniewem,

potem pustych obietnic śpiewem.

Prawda schodzi za kulisy,

bo ważniejsze są napisy.

Wróg jest zawsze pod rękami,

raz za płotem, raz między nami.

Kiedy brakuje argumentów,

krzyk awansuje do talentu.

Naród noszą na sztandarach,

lecz go gubią w kuluarach.

W ustach – dobro, zgoda, chwała,

w dłoniach – chciwość pozostała.

Każda klęska – cudza wina.

Każdy sukces – to nasz finał.

Tak się tworzy mit władania:

z cudzysłowów i klaskania.

Historia to stara dama

przeżyła już wiele sama.

Bo tyrani – rzecz to zwykła,

najpierw rosną... potem znikną.

Gdy tłum własnej myśli zrzeka,

tyran na tę chwilę czeka.

Głos rozsądku wnet zamiera,

przeszłość znowu drzwi otwiera.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Magiel na Wiejskiej

 Magiel na Wiejskiej

Na sali, co miała być głosem narodu,

urządzili targowisko własnego zawodu.

Zamiast słów o przyszłości, pyskówki bez końca,

aż wstyd patrzeć, jak gaśnie ukryty blask słońca.

Jedni drugim z zapałem błotem się ciskają,

a potem przed kamerą cnotę odgrywają.

Krzyk zagłusza argument, kpina goni kpinę,

jakby honor oddano za chwilową sławę i winę.

Sejm miał być miejscem prawa, rozwagi i ogłady,

nie areną dla pychy i jałowej zwady.

Nie maglem plotek, wrzasku i taniej sensacji,

lecz domem odpowiedzialnej reprezentacji.

Za kulisami szepty, układy i cienie,

gdzie interes zbyt często dusi sumienie.

Nie trzeba ciemnych zaułków ani maski zła,

gdy cynizm w świetle kamer bez wstydu się pcha.

A przecież mandat nie jest prywatnym tronem

ani biletem do życia ponad zwykłym domem.

To dług wobec ludzi, którzy zaufali wam,

nie po to, byście grali spektakl pełen dram.

Więc zejdźcie z tej sceny pełnej pustych gestów,

zanim zaufanie rozsypie się bez reszty.

Bo naród pamięta dłużej niż sondażowa sława

i kiedyś wystawi rachunek, i skończą się brawa.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Noc gorąca

 Noc gorąca

Ciało napięte,

na dotyk chętne,

całe drżące,

wielce pożądające,

wstrząsają dreszcze,

jeszcze, jeszcze.

Szept między ciszą

a przyspieszonym tchem,

noc płynie bliżej,

splatając serca snem.

Płoną spojrzenia,

gubią rozsądek gdzieś,

chwila jak ogień,

nie chce zakończyć się.

I tylko puls ten

powtarza wciąż bez końca:

bliżej i mocniej,

by jeszcze trwała ta noc gorąca.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Kosmiczny Lot

 Kosmiczny Lot

Noc zapłonęła tysiącem ciał,

a bas prowadzi w międzygwiezdny szał.

Laser maluje psychodeliczny krąg,

a tłum oddycha jednym pulsem rąk.

Bit wbija rytm prosto w każdą żyłę,

melodia niesie ponad każdą chwilę.

Psytrance otwiera ukryte drzwi,

gdzie czas przestaje już naprawdę być.

Mandale tańczą w kolorowym śnie,

fraktale płyną tam, gdzie nie ma, nie.

Każdy syntezator niczym jasny grot

wprowadza serca w nieskończony lot.

DJ jak szaman budzi ognia krąg,

z dźwięków splata tysiące wspólnych rąk.

Nie pyta, skąd jesteś ani z kim,

dziś jesteś światłem i rytmem dzikim.

Ogień eksploduje jak kosmiczny pył,

cały parkiet jednym sercem żył.

Uśmiechy lśnią jaśniej niż neonów blask,

a dusza odnajduje własny czas.

Od zmierzchu aż po złoty świt,

tańczymy razem, łapiąc każdy bit.

Nie liczy się nic oprócz wspólnych fal,

bo muzyka burzy każdy mur i żal.

Gdy ucichnie ostatni potężny bas,

w uszach zostanie ten magiczny czas.

Bo trance to podróż, psytrance to stan,

gdzie wolność tańczy, a serce nie zna granic i zmian.

Więc podnieś dłonie wysoko do gwiazd,

niech prowadzi Cię pulsujący bas.

Bo kiedy muzyka rozpala krew,

rodzi się wolność, najpiękniejszy zew.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Bohater z kartonu

 Bohater z kartonu

Krzyczy w domu: Jestem panem!,

a jest tylko zwykłym bałwanem.

Siłę mierzy pięścią, wrzaskiem,

a odwaga nie jest jego blaskiem.

Na ulicy kozak wielki,

w gaciach strach i pełne szelki.

Pięść wypręża niczym paw,

w głowie pusto, suchy staw.

W polityce też nie lepiej

krzyk najszybciej rozum oślepi.

Kto argument zgubił w biegu,

ten się chowa w dymie gniewu.

Bijesz słowem? Bijesz ręką?

To nie siła, wszystko pękło.

Przemoc to jest marny talent,

który zawsze kończysz żalem.

Prawdziwemu nie wypada

siać pogardy, kopać sąsiada.

Moc człowieka nie w przemocy,

lecz w odwadze i pomocy.

Niech więc z hukiem spadnie maska

tego mocarza z obrazka.

Król awantury? Śmieszna poza!

Papierowy lew i groza.

Dom niech będzie miejscem zgody,

ulica, bez głupiej szkody.

A polityka? Niech pamięta:

krzyk nie zastąpi argumenta.

Bo kto przemoc nosi w głowie,

sam się własnym cieniem zowie.

I choć ryczy jak armata,

zostaje błaznem tego świata.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Monolog Pacjenta Obywatela

 Monolog Pacjenta Obywatela

Płaciłem składki. Uczciwie. Latami.

Jak obywatel, co wierzył, że sens jakiś jest.

Kreowaliście konferencje, strategie i plany,

a mnie zostawiliście numerek i stres.

Kiedy byłem zdrowy, byłem potrzebny.

Mój przelew wpływał punktualnie co miesiąc.

Wtedy system mnie kochał.

Cichy sponsor nie przeszkadzał.

Wystarczyło zachorować.

Nagle stałem się problemem organizacyjnym.

Kosztem. Statystyką.

Nadmiernym obciążeniem procedur.

W telewizji ciągle słyszę:

„Lekarze odchodzą”,

„Brakuje pieniędzy”,

„Sytuacja jest dramatyczna”.

A ja mam jedno pytanie:

To po co ja płacę od czterdziestu lat?

Żeby usłyszeć:

„Najbliższy termin? Marzec… za dwa lata”.

Nie chcę złotych klamek.

Nie chcę czerwonych dywanów.

Chcę leczenia.

Normalnego. Ludzkiego. Na czas.

W tym teatrze pacjent jest jak statysta,

ma leżeć cicho i nie psuć scenariusza.

Główną rolę gra lekarz, bo on to artysta,

a losem pacjenta nikt się nie wzrusza.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Gorączka Nocy

 Gorączka Nocy

W aksamicie ciepłej nocy,

gdy księżyc blask na skórę toczy,

twój szept płomieniem w ciszy drży,

a oddech miesza nasze sny.

Moich włosów dotykasz dłonią,

jakbyś upajał się ich wonią

i wolnym ruchem, niby dym,

rozpalasz ciało słowem swym.

Za oknem miasto cicho śpi,

a w nas wybucha dziki pożar krwi.

Usta przy ustach, słodki grzech,

co przyspiesza serca bieg.

Twoje spojrzenie, ciemne wino,

sprawia, że wszystkie wstydy giną

i każdy pocałunek twój

jest jak letniej burzy nagły zdrój.

Niech noc nas jeszcze chwilę kryje,

nim brzask pościeli, chłód odkryje,

bo w tej gorączce naszych ciał

świat cały nagle istnieć przestał.

A kiedy świt zsunie zasłony,

zapach na poduszce znajomy,

wciąż ma tamtej nocy ciche brzmienie,

zakazany smak przyniósł nam zatracenie.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Polityczny cwaniaczek

 Polityczny cwaniaczek

Na mównicy stoi mędrzec z kartki,

obiecuje złote góry i z nieba gwiazdki,

każdemu da, choć nie posiada nic,

byle na sejmowy fotel zrobić hyc.

Krzyczy głośno: „Ludzie! Jam wasz zbawca!

Wrogów waszych zmiażdżę przy pomocy walca,

a gdy cisza, znika w limuzynie,

tam go prawda nigdy nie dopłynie.

Portfel pełny, kieszeń bezdenna, przepastna,

ziemia sprzedana, lecz wina innego błazna.

Winny cudzoziemiec, wróg, gazeta,

on żadnych swych już nie pamięta.

Lud się cieszy: „Będzie jutro lepiej!”

A on znowu swe banialuki ozorem trzepie,

Dzieli wszystkich, na „my” i na „zdrajców”,

Śmieje się w kułak z własnych tańców.

Tak się kręci ta karuzela,

co raz obieca, to dwa razy zmiela.

A polityk? On wciąż zadowolony,

głos mu dałeś i już jest chroniony.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

W gorączce namiętności

 W gorączce namiętności

Kiedy piekielna namiętność dopada,

o konsekwencjach nikt nie gada.

Rzucacie się jak lwy zgłodniałe,

z pożądania wręcz oszalałe.

Zawładnął wami dziki szał,

szał rozpalonych nagich ciał,

ogarnięci żarem pragnienia,

szalonym rytmem ciał drżenia.

Na jego męskość się wspinała

i cała z rozkoszy drżała,

potem dziko pogalopowała,

jakby derby wygrać planowała.

Wzbijając się hen w przestrzeń,

pełną gorących, słodkich westchnień,

by ze szczęścia eksplodować

i krzykiem błogostan zaakcentować.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Hejter

 Hejter

W sieci siedzi hejter dzielny,

król klawiatur, bardzo gniewny.

W realu cichy niczym myszka,

online intelektem zbyt nie tryska.

Pisze: „Beznadzieja! Dno! Fatalnie!”

sam zaś robi wszystko przeciętnie i banalnie.

Gdy ktoś zabłyśnie, już go siecze,

bo cudzy sukces w oczy piecze.

Cham Internetów, mistrz obrazy,

co wszędzie widzi same skazy.

Na profilowym groźna mina,

a w domu cicha chudzina.

Złośliwiec wrzuca obelgi pod postami:

„Jesteście wszyscy idiotami”.

Kiedy ma się pochwalić swym sukcesem,

szybko znika, by ujawnić się z nowym adresem.

Hejter żyje z cudzej złości,

karmi ego w swej marności,

bo gdyby posiadał własne dokonania,

nie miałby czasu na komentarzowe obrażania.

Więc niech tam stuka ten wojownik,

internetowy wściekły bojownik,

bo największy jest jego dramat:

kiedy komicznym niewypałem jest jego granat

Z notatnika koleżanki N 

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Politykier i populista

 Politykier i populista

Na trybunie mistrz od gadania,

król obietnic i czczego paplania.

Ręką macha, koledzy biją brawo,

a z ust mu kapie prawda niemrawo.

Na każdy problem? On ma receptę:

„Tusk, Unia” i tłumaczenia pokrętne.

A gdy zapytasz: „Gdzie twoja wina?”,

to się obrazi, że takie pytanie to kpina.

Ojczyznę kocha? Tylko na sztandarze.

A w sejfie uwielbia waluty w nadmiarze.

Lud podzieli, bo łatwiej rządzić,

niech się gryzą, on będzie sądzić.

Tłum się cieszy: „Patrz, jaki swój chłop,

on wszystkim przekrętom powie stop!”

A on z uśmiechem jak kuglarz cwany,

sprzedaje bajki, ciągnie hajs i jest usatysfakcjonowany.

Kiedy chcesz się dowiedzieć, gdzie podziała się kasa,

on twierdzi, że to pomówienia, bo wrogów jest masa.

Uważaj, bo populista obieca wszystkim raj,

pozostawiając w wielkich długach kraj.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Intensywna kuracja

 Intensywna kuracja

Wieczorem coś mu strzyknęło w kolanie.

I co teraz się stanie,

ło la boga w oczach trwoga,

pewnie czeka mnie kuracja droga,

to na mur reumatyzm albo kaletka,

tu może pomóc tylko karetka.

Wieczorem po obiedzie obfitym,

skarży się do swej kobity,

ból brzucha mi dokucza

i od jadła mnie odrzuca.

Bez pogotowia nie dam rady,

padł na niego strach blady.

Może to ślepa kiszka albo trzustka,

a w jelitach mi coś głośno pluska.

Pognał migiem do przychodni,

a tam pacjenci jemu niepodobni.

Oni do lekarza z takimi głupstwami,

a on z ciężkimi dolegliwościami.

Po wejściu do gabinetu lekarza,

co znowu panu się przydarza,

w zeszłym tygodniu był pan pięć razy

i jakiej to znowu nabył się pan zarazy.

Panie doktorze to pewnie jakiś nowotwór

albo dopadł mnie jakiś inny potwór.

Czy tę przypadłość da się jakoś wyleczyć?

Bym jeszcze życiem mógł się nacieszyć.

Proszę przyjść do gabinetu prywatnego,

tu nie uda nam się wyleczyć problemu tak poważnego.

Od jutra zacznę pana intensywnie kurować,

na każdą wizytę proszę trzysta złotych przygotować.

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Głucha cisza

 Głucha cisza

Jak pokonać głuchą ciszę,

nie dzwoni,

sms-ów nie pisze.

Czy w innej gustuje,

uroczej anielicy

i tam amory kieruje.

Co ta gnida wyprawia,

jak tylko się dowiem,

wezmę i zatłukę dziada.

Słodkie oczy nie pomogą 

ni żadne zaklęcia,

już mnie więcej nie uwiodą. 

Z notatnika koleżanki N

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Rozpacz

 Rozpacz

Dusza rwie się na strzępy,

tonie w amoku,

w głowie ból tępy,

nie możesz zrobić ni kroku.

W oczach boleść,

nerwy napięte,

trudno to znieść,

ciało spięte.

Myśli złe i szalone,

rozumu nie dopuszczają,

wszystko stracone,

na pomoc nie zezwalają.

Smutek zżera wszystko,

spopiela świat,

koniec już blisko,

nadchodzi życiowy kat.

Z notatnika koleżanki N 

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Mistrzowie kłamliwej retoryki

Mistrzowie kłamliwej retoryki

W polityce kłamstwo kwitnie jak chwast, którego nikt nie plewi, rośnie samo,

a polityk, gdy je podlewa, myśli, że to ogród mądrości, nie śmietnik złudzeń,

wrzuca obietnice jak śrubki do maszyny, co dawno stoi na chodzie bez ramion

i dziwi się później, że lud ma dość teatru, gdzie każda rola to stek perfidnych złudzeń.

Tu każdy jest mistrzem retoryki, dopóki nie trzeba zrobić czegokolwiek w realu.

Bo wtedy nagle cisza, jakby mikrofon zgasł, a pamięć wraz z nim,

najpierw wrzeszczą o wartościach, pakując je w slogany jak w torby z odpadami z baru,

a gdy przychodzi czas działania, robią unik szybciej niż kot przed atakiem psim.

W studiach telewizyjnych grają role zbawców, choć bliżej im do kuglarzy na odpuście.

Co w trzy sekundy wyczarują zniknięcie faktów, jeśli te psują ich narrację.

Wystarczy iskra krytyki, już palą mosty, językiem plują jak z rynsztoka w rozpuście,

bo w politycznym cyrku najbardziej cenią sztukę: zamień porażkę w prezentację.

Gdy złapią ich na kłamstwie, mówią: „to nie ja, to oni, to wy, to mem”,

aż człowiek nie wie, czy śmiać się, czy płakać nad tą farsą bez końca.

Mają tysiąc wykrętów, sto min, pięćset wymówek i jeden cel: utrzymać się tam, gdzie jest tlen,

choć w ich świecie tlenem jest gadka, a prawdę trzymają w sejfie jak przeterminowanego zająca.

Tych bredni słuchać się już nie da,

prawdy pragniemy jak błękitnego nieba, powietrza i chleba.

Z notatnika koleżanki N

 

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone

Wyznanie

 Wyznanie 

Kocham życie,

kocham świat,

serca bicie,

pachnący kwiat.

Uwielbiam słońce, 

uwielbiam wiatr,

uczucie gorące,

widoki Tatr.

Podziwiam obłoki,

deszczu krople,

piękne widoki

i kiedy z Tobą moknę.

Wtulam się w ciszę,

w gwiazdy na niebie,

szept uczuć słyszę,

kocham Ciebie.

Z notatnika koleżanki N 

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone