Koniec świata

Koniec świata

Hura, bura,

w niebie dziura,

anioły przez nią powypadały

i na ziemię pospadały.

Spotkały ziemianina jednego,

potem drugiego i następnego,

oczy z wrażenia przecierały,

do piekieł żeśmy się dostały,

tu grzechy się tylko roją,

dwoją, nawet i troją.

Z błyskawicy szybkością

rozstają się tu z poprawnością,

kłamstwo siedzi na kłamstwie,

utopione w obłudzie i łgarstwie.

Jeszcze dobrze nie ochłonęły,

już ludziska trzem skrzydła pogięły,

pióra powyrywali

i do aureoli się dobrali.

Z aureolą mieli kłopot jak diabli,

bo nie mogli znaleźć onych kabli,

co to światłość dawały

i dziwnie jaśniały.

Dziennikarze też się dowiedzieli,

że przylecieli ponoć anieli,

dalej nieboraków przepytywać

i wszystkiego się dowiadywać,

zamiast pomóc im wrócić do domu,

odzierali ze złudzeń bez pardonu,

ich szefa obśmiali,

a do wiedzy się nie dobrali.

Boss usłyszał to w niebiosach,

spojrzał na ziemię z ukosa:

„Jak z was takie kanalie,

to zginiecie marnie,

nie szanujecie niczego,

nawet powietrza swego”.

Wnerwiony zaczął potrząsać globem,

przepraszam, ale dalej pisać nie mogę,

z dali słychać: „DOŚĆ MILCZENIA,

niechaj rozpada się ziemia”.

Z podziemia tylko wrzask dochodzi,

lecz nikt nas już nie oswobodzi.

Z notatnika koleżanki N 

 Obrazy, zdjęcia i muzyka z Internetu

żadne naruszenia praw autorskich nie są zamierzone